કોઈક કથા એવી હોય છે, જે કોઈને કહેવા કરતાં પહેલાં તો, તમારી અંદર એક પીડા, એક ખાલીપો અને એક ગહન ખોટ મહેસૂસ થવા લાગે છે. વિવેક અને સૃજના પંગીની કથા એ એવી કથા છે. જે માત્ર શબ્દોમાં નથી બંધાઈ, પરંતુ જીવનના હૃદયમાં, પીડાના દરિયાઓમાં, અને પ્રેમની ઊંચાઇઓમાં જીવતી છે.
વિવેક, એક હદે પ્યારથી ભરપૂર માણસ, જે યુનિવર્સિટી ઓફ જ્યોર્જિયામાં પીએચડી કરી રહ્યો હતો, અને સૃજના, જેને પોતાના જીવનસાથીમાં એક મજબૂત આશીર્વાદ મળી ગયો હતો, બંનેને એક આવતી કટિનાઈનો સામનો કરવો હતો જે કોઈ પણ માની શકતો નહોતો. 2022 માં વિવેકને ખબર પડી કે તેને મગજનો ટ્યુમર છે, અને આ કટિનાઈનો ઝેર તેમના જીવનને તેવો પલટાવ લાવવાનું હતું કે જે ચિંતાને, આશાવાદ અને વિશ્વાસને એક બીજા સાથે ભેળવી શકે.
વિવેક અને સૃજના, જેને જીવનના શ્રેષ્ઠ અવસરોમાં હાંસલ કર્યાં હતાં, એક દિવસ જાણવું પડ્યું કે વિવેકને ચોથી સ્ટેજનો કેન્સર છે. આ માહિતી, જે કોઈ પણ સ્વપ્નમાં પણ ન જોઈ શકે, સૃજના માટે એસમવાયતી દુખ અને ખોટ બની ગઈ. પણ આ દુખમાં પણ, તેમાંથી એક સત્ય નીકળ્યું - પ્રેમનો અર્થ માત્ર આ ભૌતિક સંસારમાં રહેતો નથી, તે સંઘર્ષના પળોમાં, એકબીજાની સાથે હોવા અને એકબીજાને પકડી રાખવામાં છુપાયો છે.
વિવેકના મગજમાં એક ટ્યુમર હતો, તેમ છતાં સૃજના એ સમયે પણ પોતાને અને વિવેકને સેહમતીથી મજબૂતી આપે રહી હતી. તેમણે ક્યારેય વિવેકને એકલા પડતાં જોઈને હરાવવાનો વિચાર ન કર્યો. તેમનું માનવું હતું કે, સત્ય એ છે કે ક્યારેય કોઈ પણ સચ્ચાઈ, જયારે પ્રેમ અને વિશ્વાસ સાથે પ્રેમ કરાય છે, તેને પડકારની સાથે નજદીક લઈ જવાય છે.
વિવેક અને સૃજના માટે પ્રેમનો અર્થ એકદમ અલગ હતો. તે પ્રેમ ન હતો જે માત્ર એકબીજાને આલિંગન કરવાનો હતો. તે પ્રેમ હતો જે એકબીજાને સકારાત્મક શક્તિ આપતો, એકબીજાના ધીમે પગલાં ઊંચા ઉઠાવતો હતો. અને જ્યારે વિવેકની સ્થિતિ ખરાબ થવા લાગી, અને સૃજના એ માંનતી હતી કે ક્યારેક આ દ્રષ્ટિમાં એક બીજાની હાજરીથી બીજું થવાનું નથી, પરંતુ વિવેકના પ્રેમમાં એક એવું અશ્વાસન હતું કે તેણે ક્યારેય સૃજના પાસેથી વેરાવટ ન કર્યો.
આ 19 ડિસેમ્બરે, વિવેકએ આ જગતને છોડીને, એક નવી યાત્રા શરૂ કરી. પરંતુ, આમાં જે કંઈ સત્ય છે તે એ છે કે, આ કથા કોઈ અંત પર પહોંચી નથી. વિવેક આજે પણ સૃજના સાથે છે, તેના વિચારમાં છે, તેના શ્રેષ્ઠ પળોમાં છે. સૃજના, જેને વિવેકની સાથે વિતાવેલા પળો યાદ છે, અને તે દરેક સ્મૃતિમાં એક પ્રેમથી સજ્જ છે. આ કથા એ શીખવે છે કે પ્રેમ એ માત્ર જોડાવાની વાત નથી, પરંતુ એ છે - એકબીજાની સહાયક બનવું, સંઘર્ષમાં જોડાવવું અને પીડાની વચ્ચે પણ શક્તિશાળી રહેવું.
"વોહ ચહેરા કિતાબી રહા, સામને બડી ખૂબસૂરત પઢાઈ હુઈ " - બશીર બદરનો આ શેર અહીં સાચો છે. વિવેક અને સૃજના જે કવિતા લખી છે, તે કાવ્યના દરેક પંક્તિમાં પ્રેમ અને સંઘર્ષના રંગ દેખાય છે.
હવે, જ્યારે વિવેક જીવનની રેસમા અન્ય પળોમાં પ્રવેશી ચૂક્યો છે, ત્યારે આ કથા એ શીખ આપે છે કે, સત્ય અને પ્રેમ ક્યારેય વાળ્યા નથી જાય, તે હંમેશા આપણા હૃદયમાં
જીવતા રહે છે.
0 ટિપ્પણીઓ